"De plank is aan zoveel kanten misgeslagen. Er is geen gehoor gegeven aan wat wij wilden."

Die woorden hoorde ik van een klant over het overgenomen familiebedrijf van haar vader.

En waarom zij was weggegaan.

"Bij de overname was er goed geld betaald. Ik zou meegaan. Maar daarna leek het alsof ze niet geïnteresseerd waren in wat wij te bieden hadden."

Er was een "Integratie manager". Maar die bakte er niets van. Na 2 jaar waren er nog steeds mensen in teams die elkaar niet kenden.

"Je moet ons leren kennen."

Maar die behoefte leek er niet te zijn. Dingen werden zomaar doorgedrukt.

Het effect? Gedemotiveerde mensen die niet meewerkten.

"Ik stond met de rug tegen de muur. Ik kon mijn hele ding niet doen. Ik voelde mij leeg en ben weggegaan."

En dat is niet nodig.

Wat een familiebedrijf kenmerkt: veel vertrouwen, onderbuikgevoel, ons kent ons, lange termijn, fijne sfeer.

Dat hoeft niet te verdwijnen bij een overname.

Als je mensen zich gezien, gehoord en gewaardeerd laten voelen. Als je ontdekt wat hen écht drijft. En een belofte aan hen maakt die past bij hun drijfveren.

Waarom deze dame nu aan tafel bij mij zit?

Ze gaat haar eigen familiebedrijf beginnen.

Met alle kennis van huis uit, gecombineerd met haar eigen visie.

Vanmorgen hadden we een prachtige strategische sessie. Ik mag haar merkfundament met visie schrijven en vormgeven.

Een sterk begin voor een nieuw familiebedrijf.

Herken je dit? Dat overname of groei ten koste gaat van het familiegevoel?